Ey insan;
Sen dünya ile ilişkine bir nedenle mi başladın sanıyorsun?
Hepsi nedensiz bir gülüşle başlamadı mı?

Annen bir sabah, “bir adama güldü” diye olmadı mı bunlar ve ruh ’un evrenin bir köşesinde yitikken ilk annenin gözlerine inmedi mi?

Baban elinden tutup evrenden seni sebepsiz ve nedensizce çekmedi mi?
Nedensizce seni hissetmedi mi? içinde!

Sonra karanlık bir yolculuğa başladın hem de hiçbir neden olmadan!
9 evren yılı gibi geldi sana o küçücük zaman dilimi?
Nedensizce gözlerini açmadın mı?
Evrenin derinliklerinden bir nedeni olarak mı geldin sanıyorsun dünyaya?

O ruh sana verildiğinde sanıyor musun ki yaradan senden bir çıkar bekliyordu?  Nedensiz vermedi mi o ruhu sana?

Nedensiz ilk gülüşlerin başladı?
İlk dokunuşlarında nedensizdi?
Nedensiz sandığın ağzına ilk giden küçük lokmalar?
Nedensiz sandığın ilk ağlayışlar?
Ve Annenin başucunda bekleyişleri,  sana göre olan nedensizlikler?

Sonra ilk adımlar, nedenini bilmediğin koşma duygusu, hissetme, dokunma, görme, gözlemleme hepsi nedensizce değil miydi?

Nedensiz başladın ilk yıllara?
Nedensizce aldatıldın?
Nedensizce üzüldün?
Nedensizce ağladın?
İlk Tokatla tanıştın, nedensizliğin bir neden olmaya başladı?
Neden? dedin düşünmeye başladın?
Ruh ’una birde akıl eklendi?
Aklın yerine geldikçe “Neden” lerin çoğalmaya başladı?

Artık bir nedensizlik içinde değildin ve çok sevdiğin nedensizlik dengeni bozuyordu?
Nedensizce geldiğin dünyada neden bulunduğunu, neden üzüldüğünü, neden mutlu olduğunu, neden başarılı, neden başarısız, neden huysuz, neden huzursuz, neden yalnız, neden kalabalık, neden aydınlık, neden karanlık, neden sabıkasız, neden sabıkalı, neden barışık, neden savaşır olduğunun nedenlerini araştırmaya başladın!

Artık nedensiz değildin, nedensiz olduğun yıllardaki Huzur’da nedensizce gitmişti!
Ve yine bir şey oldun!
“Nedensizce” sırf birileri istesin diye, sırf birileri mutlu olsun diye yaşamaya başladın!
Nedensiz geçen yıllar ve beklemediğin halde nedensizce evrenden sana verilen minik ruhların olmaya başladı…
Sana nedensizce sorular başladı!
Nedensiz elinde, yüzünde teninde çizgiler, saçında nedensiz aklar oluşmaya başladı!
Yine nedensizliğe dönmüştün!
Ancak bu kez “nedensizlik” ilk yıllardaki nedensizliğe benzemiyordu!
Bezginliğin nedensizliğin olmuştu artık!
Ve bir gün nedensizce beyazlar giydirdiler sana, Nedensizce verilen ruh’u nedensizce aldılar!

“Hayat bu işte” dedin “Neden” diye diye bağıra bağıra geçirerek harcadığın yıllar ve nedensiz dünyaya gelişinin toplamı…  
“Nedensiz” sevin nedensizce, umarsızca, yormadan, yorulmadan, üzmeden üzülmeden…
Yarın ölecekmiş gibi, ama hiç nedensizce bin ışık yılı yaşayacakmış gibi/ Hayat bu, senin hayatın ve unutma “Nedensiz” se güzelsin!