Bandanalı bir fotoğrafım var.
Bu değil…
Hala genç hissediyorum elbette ama, tarihsel olarak da genç olduğum zamanlardan kalma…
Geçen günlerden birinde çekmecemi düzenlerken buldum, gereksiz kağıtlar arasında.
Bir kez daha ve daha uzun süreli baktım o fotoğrafa...
Gözlerimin bir hikaye anlatmasını bekledim…
Bir soru kendiliğinden kanat çırpıp geldi kondu aklıma:
"Bandanamı önümüzdeki yaz yeniden takabilecek miyim?" diye.
Hayat tanrının bana verdiği en güzel armağan.
Hayatımı oluşturan zamanı nasıl kullandığımı sorguladım...
O düşünce kendiliğinden takıldı aklımın panosuna! Acı itiraflar başladı.
Yazdığım kaç mektubun adresini başkaları yazdı, pulunu başkaları yapıştırdı….
Gitmek istediğim yerler vardı.. Paris, Roma, Venedik, Jameika..
Hep birisinin elimden tutmasını bekledim..
Kendi adımlarımla yürüyebilirdim oysa.
Kaç kez “Duyduklarımla” çizdim hayatın resmini… Kaç kez ben oynayabilecekken hayatımın en güzel rollerinde, başkalarının filmlerini izlemek daha kolay geldi.
Şimdi eminim..
Ya hayatımızın içinde saklı duran renkleri bulup çıkartıyoruz her soluk alıp verişimizde…
Ya da hayatı rengarenk boyadıktan sonra “gerçek bu” diyoruz kendi gözlerimizi de boyayarak…
Biri yaşlanmak…
Sahte yeşiller, maviler, pembeler arasında…
Diğeri “Yaşamak” sarısına, alına, moruna siyahlar bulaşmış olsa da…

Sıcak öylesine bunaltıyor ki, klima “bana mısın” demiyor.
Gömleğim sırılsıklam.

Hayatla ilgili tüm sorular ceplerimde, cevaplar ortalarda bi yerlerde…
Daha ne kadar göğsümü imbatlara karşı gerebileceğim?

Bu yüzden çoğu zaman başka sulardayım.
Hayattan renkler çalıp,
siyahlarıma karıştırıyorum.