Memleketimin hal-i pür melali

Fıkra şu:
“Hoca efendinin birini, bir camiye vaaz vermeye çağırırlar.
Davete icabet edeceğini söyleyen Hoca Efendi vaaz için güzelce bir hazırlanır.
Öyle ya; davet edildiyse demek ki cami tıka-basa dolu olacaktır…
Vaaz vakti gelip çatınca, camiye gelen Hoca Efendi bir de ne görsün; kendini davet edenler bile camide yok!
Sadece bir kişi var…
Yahu ben yüzlerce kişiye vaaz edecek gibi hazırlandım ama bir kişi var.
En iyisi mi, vaaz edip etmemeyi bu adamla istişare edeyim der ve sorar:
—Muhterem!
Bir sen bir de ben varız… Ne yapayım; vaaz edeyim mi etmeyeyim mi?
Adam der ki:
Hocam! Ben at bakıcısıyım, seyisim… Hocalıktan anlamam…
Ben ahıra/tavlaya girdiğimde bütün atlar kaçmış ve içeride tek bir at kalmışsa; onu aç bırakmam, doyururum…

“Mesaj alındı” diye düşünen hoca başlar vaaza…
Ama hazırlığını/ezberini cami dolusu cemaate göre yaptığı için “şöyle yaparsanız caiz olur/böyle yapmazsanız mücrim olursunuz/Faiz yerseniz zıkkım yemiş olursunuz/Fondan götürürseniz cehennemin dibi yolunuz” gibi sözlerle cami dolusu cemaate vaaz eder gibi vaaz verir tek bir kişiye…
Vaaz bitince hoca efendi adama tekrar sorar:
—Vaazı nasıl buldun muhterem?
Adam cevap verir:
Hocam!
Ben hocalıktan anlamam… Ben seyisim/at bakıcısıyım…
Ama ahıra/tavlaya girdiğimde bütün atlar kaçmış ve içeride tek bir at kalmışsa; diğer bütün atların yemini de ona verip çatlatmam…”


Arkadaşlar!
Siyasetten/bürokrasiden/ticaretten/esnaftan okurlar, dostlar, arkadaşlar ve hatta aile fertlerimden gelen soruların özeti şu:
Ne oluyor? Gidişat nereye?
Halimiz hal değil ama durum ne kadar kötü? Hangi iz at izi, hangisi it izi? Tavşanmışız gibi gözümüze ışık tutan mı yol gösterici yoksa “nerde bu ışık/nerde bu ışık tutması gerekenler” diye suret-i haktan görünerek gözümüze ışık tutturanlar mı hak ve hakikatli?


Cevaplar fıkrada gizli. Aslında gizli bile değil; apaçık…

Teşbih yaparak anlatayım:
Şu anda Türkiye’de cari olan siyaset dopdolu camiye göre hazırlanan vaazdır.
Siyasetçi ise ezberini değiştiremeyen hoca efendidir.

Hoca Efendiyi vaaza davet eden ama kendileri bile vaaza gitmeyenler ise takım tutar gibi parti tutan ve sadece dostlar alışverişte görsün kabilinden tribün particiliği yapan kemik seçmenlerdir.

Seyis, mahallenin delisi olarak bilinen ama teşbihte hata olmaz kabilinden “ata et ite ot” verildiğini söyleyip; ahali adına ahalisiz siyaseti tercih eden siyasetçi ve siyaset kurumunun iflasını ilan eden Nasrettin Hoca misali biridir.

Tavladan kaçan atlar, bu ülkenin ekmeğiyle/suyuyla semirip, önce servetini sonra kendisini yurt dışına kaçanlar; tavladan kaçmayıp doyurulmayan ve doyurulsa da çatlatılan at ise; dün de/bugün de ille de ülkem diyen ve yarın da diyecek olan, kaçanı da kaçıranı da/yolanı da/yolduranı da doyuran ama rahmete değil de sadece külfete ortak yapılan vefakar/cefakar Anadolu insanıdır!

İşte size fıkradan hisse… Daha nasıl anlatılır ki…

Bir sonraki Bir Portre yazımızda buluşmak ümidi ile Allah'a emanet olun sevgili okurlar.

OGÜNhaber