Resûl’ün onlar için mağfiret talebi, Allah’ın Allah’a ulaşmayı dileyenler için, Allah’ı sevenler için sevgisinin izahıdır. Öyleyse bu âyette Allah’ın sevgisi var, bizim Allah’ı sevmemiz var, Allah’ı zikretmemiz var. Kimler Allah’ı zikreder? Allah’a ulaşmayı dileyenler. Allah’a ulaşmayı dilemeyenlerin üzerine Allah, Rahîm esmasıyla tecelli etmez ve hiçbir zaman onlar, Allahû Tealâ’nın bu güzelliklerine kavuşamazlar. Nefs tezkiyesi ancak zikirle yapılabilir ve nefs tezkiyesiyle ancak kişinin ruhu Allah’ın Zat’ına ulaşabilir:
89/FECR-27: Yâ eyyetuhen nefsul mutmainneh(mutmainnetu).
Ey mutmain olan nefs!
89/FECR-28: İrciî ilâ rabbiki râdıyeten mardıyyeh(mardıyyeten).
Allah’tan razı ol ve Allah’ın rızasını kazan. (Ey ruh!) Allah’a (Rabbine) geri dönerek ulaş.
89/FECR-29: Fedhulî fî ibâdî.
(Ey fizik vücut!) O zaman, (nefsini tezkiye ettiğin ve ruhunu Allah’a ulaştırdığın zaman), (Bana kul olursun) kullarımın arasına gir.
89/FECR-30: Vedhulî cennetî.
Ve cennetime gir.
Eğer nefs tezkiyesini gerçekleştiremezsek, ruhumuz Allah’a ulaşmaz. Biz de Allah’ın evvab kulları arasına giremeyiz. Oysa Allahû Tealâ bizleri kul olmamız için yaratmıştır.
Allah’a ulaşmayı dilemezsek 1. kulluğa, mürşidimize tâbî olmazsak 2. kulluğa, ruhumuzu Allah’a ulaştırmazsak 3. kulluğa ulaşamayız. 3. kulluğa ulaşmayan hiç kimsenin 4. kulluğa da ulaşması mümkün değildir. Nefsini teslim etmeyen kişinin 5. kulluğa ulaşması mümkün değildir. İrşada ulaşmayan, ihlâsa ulaşmayan 6. kulluğa ulaşması mümkün değildir. Ve salâha ulaşmayan, iradesini Allah’a teslim etmeyen kişinin de 7. kulluğa ulaşması mümkün değildir. Yaradılış gayesi Allah’a kul olmaktır ve bu da en üst seviyede mutluluğu ifade eder.
ALLAH’I ZİKRETMEK
Allah’ı zikretmek, Allah’ı sevmenin işaretidir. Zikrullah, Allah isminin kalpte tekrarıdır:
3/MUZEMMİL-8: Vezkurisme rabbike ve tebettel ileyhi tebtîlâ(tebtîlen).
Rabbinin (Allah’ın) ismiyle zikret ve herşeyden kesilerek O’na (Allah’a) dön (ulaş, vasıl ol).
Bu zikrin nasıl bir zikir olduğunu Allahû Tealâ dile getirmektedir:
7/A'RAF-205: Vezkur rabbeke fî nefsike tedarruan ve hîfeten ve dûnel cehri minel kavli bil guduvvi vel âsâli ve lâ tekun minel gâfilîn(gâfilîne).
Ve sabah ve akşam vakitlerinde Rabbini kendi kendine, korkarak ve yalvararak, sözün sesli olmayanı ile zikret. Ve gâfillerden olma.
Çok zikir farzdır. Allahû Tealâ şöyle ifade etmektedir:
33/AHZAB-41: Yâ eyyuhellezîne âmenûzkûrullâhe zikren kesîrâ(kesîran).
Ey âmenû olanlar! Allah’ı çok zikirle (günün yarısından fazla) zikredin.
Allahû Tealâ, Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz’i, bizlere örnek göstermektedir:
33/AHZAB-21: Lekad kâne lekum fî resûlillâhi usvetun hasenetun limen kâne yercûllâhe vel yevmel âhıre ve zekerallâhe kesîrâ(kesîren).
Andolsun ki, sizin için ve Allah’a ve ahiret gününe (Allah’a ulaşma gününe) ulaşmayı dileyen ve Allah’ı çok zikredenler için, Allah’ın Resûl’ünde güzel bir örnek vardır.
Çok zikredenler için Resûlullah’ın, en güzel örnek olduğu açıkça ortaya çıkmaktadır. Ve daimî zikri Allahû Tealâ farz kılmıştır:
4/NİSA-103: Fe izâ kadaytumus salâte fezkurûllâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbikum, fe izatma’nentum fe ekîmus salât(salâte), innes salâte kânet alel mu’minîne kitâben mevkûtâ(mevkûten).
Namazı bitirdiğinizde; ayaktayken, otururken ve yan üzeriyken (yan üstü yatarken) Allah’ı hep zikredin! Güvenliğe kavuştuğunuzda namazı erkânıyla kılın. Çünkü; namaz, mü’minlerin üzerine, vakitleri belirlenmiş bir farz olmuştur.
Bir insan için, bir dördüncü hal mevcut değildir. Üç halin üçünde de, Allahû Tealâ zikretmemizi emir buyurmaktadır. Ya ayaktayız ya oturuyoruz ya yanüstü yatı yoruz. 14 asır evvel Hz. Muhammed Mustafa (SAV) Efendimiz, hadîs-i şerifinde buyuruyor ki:
“Benim gözlerim, fizik bedenim uyur; ama kalbim uyumaz.”
Öyleyse “kalbim uyumaz” diyorsa, yanüstü yatarken Allah’ı zikrediyordu. Ve yine Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz:
“Âlimin uykusu, cahilin ibadetinden iyidir.” buyurmaktadır.
Bu kalben daimî zikre ulaşan, hikmet sahibi bir âlimdir. Onun uykusu, cahilin ibadetinden kesinlikle iyidir.
Devam edecek.
