Telefon hayatımıza girdiğinde bize büyük bir kolaylık sundu. Dünyayla iletişim kurduk, bilgiye saniyeler içinde ulaşmaya başladık, işlerimizi hızlandırdık. İnternet sınırları kaldırdı. Şimdi ise yapay zekâ, düşünmekten üretmeye kadar birçok işimizi kolaylaştırıyor.

Bütün bunlar insanlık için önemli gelişmeler.
Ama bir noktada kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Kolaylaştırdığımız hayatı gerçekten yaşıyor muyuz?

Telefon artık sadece iletişim aracı değil. Yemek yerken masada, kahve içerken elimizde, yatakta başucumuzda. Bir şey izliyoruz, aynı anda telefona bakıyoruz. Uykuya geçmeden önce son kez ekrana bakıyor, sabah gözümüzü açar açmaz yine telefona uzanıyoruz.

Sanki hayatımızdaki her boşluğu doldurmak zorundaymışız gibi davranıyoruz.

Sessizlik oluştuğu anda bir video açıyoruz. Sıkıldığımız anda sosyal medyaya giriyoruz. Yalnız kaldığımızda kulaklık takıyoruz.

Peki insan ne zaman kendi düşünceleriyle baş başa kalacak?

Belki de modern hayatın en büyük sorunlarından biri, sürekli meşgul olmamız değil; kendimizle baş başa kalmaya tahammül edemememiz.

Çünkü yalnız kaldığımızda düşünürüz. Geçmişimizi, geleceğimizi, hatalarımızı, ilişkilerimizi, korkularımızı ve gerçekten ne istediğimizi sorgularız. Telefon ise bütün bu düşüncelerin üzerine kolayca bir ses perdesi çekebilir.

Yapay zekâ konusunda da benzer bir soru ortaya çıkıyor. Bize düşünmek, araştırmak ve üretmek konusunda büyük kolaylıklar sağlıyor. Fakat kolaylık ile bağımlılık arasındaki çizgiyi kaçırırsak, düşünme kasımızı kullanmayı bırakma riskimiz ortaya çıkabilir.

Mesele teknolojiden kaçmak değil.
İnternetsiz, telefonsuz bir dünyaya geri dönmek de gerçekçi değil.
Mesele, teknolojinin hayatımızı yönetmesine izin vermemek.

Bazen kahvemizi sadece kahvemizle içmek.
Yemeğimizi bir şey izlemeden yemek.
Yatmadan önce ekranı kapatmak.
Bir süre müziksiz yürümek.
Ve hiçbir şey yapmadan sadece düşünmek…

Belki de ihtiyacımız olan şey teknolojiyi bırakmak değil, teknolojinin olmadığı anlarda kendimizle kalmayı yeniden öğrenmek.

Çünkü hayatı kolaylaştırırken, yaşamayı zorlaştırmamalıyız.