Yazmak… Anlatmak… Paylaşmak…
Ne kalmış ki yazasın, neyi anlatıp kimlerle paylaşasın…
Ortamın sahipleri:
Güce esir karakterler,
Yaralı parmağa işemez dostlar,
Devlet malıyla doymayıp dişinin kirasını ahaliyi silkerek almaya çalışanlar…
Bu ahval ve şeraitte,
Ne yazılır ki!

Memlekette kör tuttuğunu öpüyor!
Eğer güçsüzsen, eğer malın-mülkün veya makamın yoksa herkes sağır, herkes kör ve sen sadece biçare bir sığır!
Üstüne üstlük,
Tıpkı Mehmet Akif’in “Mâdem ki, ey adl-i İlâhi yakacaktın.../Yaksaydın ya mel'unları... Tuttun bizi yaktın!” dediği gibi “Gayretullah” bile suskun!
Adeta,
Koy verip bırakmış!
Sanki,
İnsan diyerek nasıl bir varlık yarattığına O bile şaşırmış!
Yazsan ne yazacaksın ki…

Sadece,
Yazdığınla kalırsın…
Döktüğün yüzsuyu sadece kendi eteğini ıslatıyorsa, insanın insana ettiğini hiçbir mahluk edemeyecek an yaşanıyorsa, kulaklar “imdat”lara kapanmışsa;
Ne yazacaksın ki…

Yok fon vurgunu, yok adaletsizlik, yok beytül-mal’e el uzatanlar varmış…
Oldu da ne oldu?
Kaldı ki,
Olmasa ne olurdu, ne değişirdi ki?
Aman efendim, bilmem şu kadar yüz bin insan, şu kadar milyon lira para kaybetmiş!
Ne önemi var; merhamet, vicdan, insaf kaybolmuşsa aşırılan paranın ne önemi var!
Vay efendim, “Allah, adaleti, iyiliği, akrabaya yardım etmeyi emreder. Düşünüp tutasınız diye öğütler verir”miş! Hani nerede?
Cuma Namazı seremonisinde prosedür tamamlama söyleşisinde…
Peki, kimin umurunda?

Tırnağın varsa başını kaşı,
Ve,
Sadece düşmeyegör!
Her yer muhannet bağı, memleket muhannetin çorak dağı!
Herkesin nefesi,
Sadece “Nefsî Nefsî!..”

O yüzden,
Yazmakmış, anlatmakmış, paylaşmakmış; koy dibine gitsin! Ölene kadar yaşamak zorunda olduğun bu hayatta göreceklerini görerek, duyacaklarını duyarak, muhannetin bağbanını yakarak ölene kadar yaşayacaksın bu hayatı!
Memleketmiş!.. Yurdum insanıymış!..
Bu memleket insanının insanlığı, insanın insana muhtaçlığına kadarmış!
Bu memleket,
İhtiyaç hasıl olduğunda insanın sidiğinin bile muhannete yaradığı nadide bir diyarmış!
O yüzden,
Neyi, niçin ve daha nasıl yazacaksın!
Yaşadım ve gördüm ki;
Artık yazacak, söyleyecek, paylaşacak bir şeyim kalmamış…
Benden buraya kadar!