Kasım-1918…
Büyük savaş bitmiş, devlet yenilmiş, Mondros gibi bir ölüm fermanı imzalanmış…
Sona eren beş yıllık İttihat Terakki iktidarından geriye sadece yaşatılan baskı, zulüm, adaletsizlik ve sefalet kalmış…
Devlet uçurumun kenarında…
Devleti ve halkı bu hallere düşürenler ise saklanma, kaçma veya hala haklı çıkma kavgasında…

Tam bu esnada,
İttihat Terakki liderleri bir Alman torpidosu ile kaçar da, müfrit yazar Refik Halit Karay durur mu…
Kendisi de pek öyle sütten çıkmış ak kaşık değil ama Allah var zulmet tasviri, sefalet betimlemesi ve savaşın tüm faturasını halkın sırtına yıkan İttihat Terakki muktedirlerine ağızlarının payını veren kelam kalemi müthiş…
Yazı biraz uzun gelebilir,
Ama,
Karay’ın, 108 yıl önce yazdığı bu manidar yazıyı sabırla okumanızı tavsiye ederim…

“EFENDİLER NEREYE?

Ziyafet bitti; fakat ağzınızı silmeden, elinizi yıkamadan, bir de acı kahvemizi içmeden efendiler nereye?
Yaz başlangıcında sırtı karnına yapışmış, sarı, sıska, cansız birtakım tahtakuruları çıkar; iğne gibi vücudumuza batarlar, derimizi haşlarlar, kanımızı emerler…
Sonra da sabaha karşı etli-canlı, iri-yarı şuraya buraya kaçarlar…
Galiba şafak attı, güneş doğuyor; tahtakuruları nereye?

Ücrâ dağ başlarında gözleri ateşli, dişleri keskin, tüyleri dimdik aç kurtlar vardır.
Köpeksiz sürülere dalarlar; boyunları kaparlar, etrafa kan-kemik saçıp mideleri dolu inlerine kaçarlar.
Galiba çoban göründü, köpekler hırlıyor; tok kurtlar nereye?

Kedisiz evlerde fareler vardır; kilerlere girerler, dolapları delerler, şunu-bunu kemirip, sağa-sola koşuşup baş köşede gezerler; bir pıtırtı olunca deliklere girerler…
Galiba koku aldınız, kedi geliyor; koca fareler nereye?

Dul annelerin haylâz çocukları vardır; sandıkları kırarlar, paraları çalarlar, bohçaları aşırıp Yahudi’ye satarlar ve sonra korkup, sokak sokak kaçarlar…
Galiba foyanız meydana çıktı, yakanız ele geçecek; ziyânkar evlatlar nereye?

Vurdular, kırdılar; yaktılar, yıktılar; astılar, kestiler; kastılar, kavurdular; nihayet leşimizi meydanlara sererek yılan gibi kaçtılar; memlekete düşmanları sokarak üstümüzden aştılar…
Eli sopalı, beli palalı, gözü kanlı paşalar; damdan dama nereye?

O zamanlar kalemler kırık, gözler yumuk, boyunlar eğili, ağızlar kilitliydi. “Gel!” diyordunuz; halk, karnını yerde sürüyerek ezile-büzüle koşuyor, ayaklarınızın altına sokulup tir tir titriyordu.
“Git!” diyordunuz; kapıya kendini zor atıyor, merdivenleri dörder dörder atlayarak canını güç kurtarıyordu.
Siz nâzır değildiniz, derebeyliği yaptınız…
Siz âmir olmadınız, sergerdelik ettiniz…
Siz valilik yapmadınız, asesbaşılık ettiniz…
Efelere taş çıkardınız; zorbalara parmak ısırttınız; Çakıcı’ya rahmet okuttunuz. Kabakçı’yı gölgede bıraktınız…
Biraz daha geçseydi evliya diye “Patrona”lara türbe kurup başlarında kandil yakacaktık,
“Muslî”leri kahraman bilip nâmlarına heykel dikecektik,
“Sakallı”lara can verip mevkilere geçirecektik…

“As!” deyince sıra sıra darağaçları kurulur,
“Yak!” deyince alev alev meşaleler tutuşur,
“Bas!” deyince tabur tabur jandarmalar üşüşürdü…
Elinizde zindan anahtarları, belinizde idam ipleri, sırtınızda darağaçları vilâyet vilâyet dolaştınız; Ali’ye çattınız, Veli’ye bastınız, Ahmed’i kastınız, Mehmed’i kavurdunuz!
Her tarafta kargalara insan leşinden öbek öbek ziyafetler çektiniz; akbabaları çocuk ölüsü ile besleyip kartalları artık adam etinden tiksindirdiniz…

Muhalif mi? Al aşağı…
Muharrir mi? Vur başına…
Türk mü? Sür ölüme…
Rum mu? İste parasını…
Ermeni mi? Kes kafasını…
Arap mı? Çek ipe…
Kadın mı? Gönder eve…
Haydut mu? Buyursun köşeye…
Külhanbeyi mi? Gelsin yanıma…
Yahudi mi? Sor fikrini…
Kalan kimseye at sopayı… Paraları koy cebine; işte sizin programınız bu!

Hani Karagöz’de “Kanlı Nigâr” oyunu vardır; “Urun kızlar kol demirini!” derler de kapılar kapanır, avane üşüşüp anadan doğma soyarak misafiri çırılçıplak dışarıya fırlatır… İşte siz böyle yaptınız; boğazları kapatıp içeride keyfinize gideni işlediniz; kimimizi soydunuz, kimimizi vurdunuz.

“Açılır besmeleyle her sabah dükkânımız/ Cellâdbaşı Kara Ali pîrimiz üstâdımız” levhasını, başınızın ucuna asıp palalarla sopalarla işe giriştiniz,
Sürülerle insanları dağ başlarına götürüp satırlardan geçirdiniz… Babaları, evlâtları yoktan yere harcayarak Anadolu içerisinde dul kadından, yoksul yetimden başkasını bırakmadınız.
Ne oluyordunuz?
Bu kanlı işgüzarlıklar, bu canavar akını, bu fitne ve fesat siyaseti ne fayda verecekti?
Ne kazanacaktık?
Dünyayı mı alacak; Mısır’a sultan mı olacak yoksa Hind’e şah mı gidecektik?

Sizin sadrazamlıkla, seraskerlikle, nâzırlıkla gözleriniz doymamıştı; a padişah heveslileri…
Şam’da, Halep’te az daha nâmınıza hutbe okutup, isminize sikke kestirecektiniz…
Yiğitlik sizde, kahramanlık sizde, avurt zavurt sizde, caka-tavır, hepsi sizdeydi…
Şimdi böyle sinsi sansar gibi tavandan tavana nereye?

Evet, nereye gidiyorlar?
Mahalle kahvesinden bir adımda sadârete,
Meyhane peykesinden bir basışta nezarete,
Tulumbacı koğuşundan bir hamlede vilâyete eren bu türediler nereye gidiyorlar?

Kendileri kürklere büründüler, milletin derisini soydular.
Kasalarına altın doldurdular, bizim cebimize kâğıt tıktılar!
Halk seril-sefil cami avlularında yatarken çiftlikler aldılar, kâşâneler yaptırdılar.
Açlıktan ölenlerin lokmasını ağzından çalarak haspalara ziyafet çektiler!
Susuzluktan bunalanların destisini aşırıp havuzlarını doldurdular, içinde kayık yüzdürdüler…
Han, hamam yıktılar, darağaçları kurdular; hânümanlar söndürüp memleketler yaktılar!
Yağ aldılar, bal sattılar, yün çaldılar, pamuk attılar…
Ne çocuk dediler ne ihtiyar; ne padişah tanıdılar ne nizam; ne merhamet bildiler ne insaf…
Halk açlıktan sokaklarda pösteki kemirirken onlar konaklarında bülbül beyni yediler, kuş sütü içtiler…
Anamıza sövdüler, babamızı dövdüler, tırnaklarımızı söktüler!

Hülâsa,
Bacağından yakalayıp bu devleti yerden yere vurdular, paçavraya çevirdiler.

İşte milleti büsbütün öldürdüklerinden emin olsunlar; zira damarlarımızda bir damla kan, kollarımızda bir zerre kuvvet kalmış olsaydı yakalarından yapışır öcümüzü alırdık…
Halbuki kollarını sallaya sallaya, yüzümüze tüküre tüküre gittiler…

Aşkolsun!
At da size yaraşır, meydan da…
Bizde bu ölü kan, sizde o yaman surat olduktan sonra bir gün olur yine gelir; eteklerinizi öptürüp ciğerlerimizi söndürürsünüz.
Biz size: “Kırk katır mı, kırk satır mı?” diye soramadık; yarın sizin bize:
– “Ölümlerden ölüm beğen!” demek artık hakkınızdır.
Lâyıkımız olan paşalar!
Topumuzun kafasını bir kılıçta çıkarmadan nereye?”