10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü… Takvim yapraklarında bir gün daha. Protokollerde süslü cümleler, sosyal medyada birbirinin kopyası mesajlar, kürsülerde alkış alan ama sahaya hiç inmeyen temenniler… Oysa Anadolu’nun dört bir yanında gazetecilik yapan binlerce meslektaşımız için 10 Ocak bir kutlama değil, bir yüzleşme günüdür. Çünkü bugün Türkiye’de gazetecilik yapmak, özellikle Anadolu’da gazetecilik yapmak, her geçen gün daha da zorlaşmaktadır.

Türkiye İnternet Gazeteciliği Derneği Genel Başkanı olarak bu gerçeği görmezden gelmem mümkün değildir. Bugün yerel medya kuruluşları ekonomik baskılar altında ezilmekte, ayakta kalma mücadelesi vermektedir. Son dönemde uygulamaya konulan tasarruf tedbirleri, kâğıt üzerinde kamuda israfı önlemeyi hedefliyor gibi gösterilse de sahadaki gerçeklik çok daha farklıdır. Tasarruf adı altında ilk gözden çıkarılan alan yine basın olmuş, özellikle de Anadolu medyası hedef tahtasına konulmuştur.

Yerel gazeteler ve internet haber siteleri için hayati öneme sahip olan kamu ilanları ve resmî reklamlar ciddi biçimde azaltılmış, bazı bölgelerde neredeyse tamamen ortadan kaldırılmıştır. Bunun sonucu olarak birçok yayın organı kapanmış, birçoğu ise tek kişinin omuzlarında ayakta kalmaya çalışır hale gelmiştir. Gazeteciler işsiz kalmış, kalanlar ise güvencesiz ve düşük ücretlerle çalışmaya mecbur bırakılmıştır. Bu tabloyu görüp de “her şey yolunda” demek mümkün değildir.

Anadolu medyası yalnızca haber üreten bir yapı değildir. Anadolu medyası, yerelde denetim yapan, kamu adına soru soran, vatandaşın sesini duyuran bir demokratik mekanizmadır. Ulusal medyanın görmediği ya da görmezden geldiği sorunları yerel gazeteci yazar. Bir ilçedeki yolsuzluğu, bir beldedeki ihmali, bir köydeki mağduriyeti kamuoyuna taşıyan çoğu zaman yerel basındır. İşte tam da bu yüzden Anadolu medyasının zayıflaması, sadece bir sektörün daralması değil, demokrasinin yerelde nefesinin kesilmesi anlamına gelmektedir.

Bugün gazetecilerin yaşadığı sorun yalnızca ekonomik değildir. Gazetecilik mesleği giderek itibarsızlaştırılmakta, eleştiren cezalandırılmakta, soru soran hedef haline getirilmektedir. Gazeteciye “yük” gözüyle bakılan, basının tasarruf kalemi olarak görüldüğü bir anlayışın uzun vadede bu ülkeye kazandıracağı hiçbir şey yoktur. Aksine, susturulan her haber, kapanan her yerel gazete, karanlığa açılan yeni bir kapıdır.

Oysa güçlü bir devlet, güçlü bir basından korkmaz. Eleştiriye tahammül edebilen yönetimler, hatalarını daha kolay görür ve düzeltir. Basın, düşman değil; kamunun vicdanıdır. Basına yapılan destek bir lütuf değil, anayasal bir sorumluluktur. Yerel medyaya verilen her destek, aslında toplumun doğru bilgiye ulaşma hakkına yapılan bir yatırımdır.

Gazetecilerin özlük haklarının güçlendirilmesi, güvenceli çalışma koşullarının sağlanması, yerel medyanın sürdürülebilirliğinin teminat altına alınması artık bir tercih değil, zorunluluktur. Aksi halde bugün Anadolu medyasında başlayan bu çöküş, yarın ülke genelinde çok daha ağır sonuçlar doğuracaktır.

Bu nedenle 10 Ocak’ı sadece kutlama mesajlarıyla geçiştirmek samimi değildir. 10 Ocak, aynı zamanda hesap verme ve yüzleşme günüdür. Gazetecilerin hangi şartlarda çalıştığını, yerel medyanın neden bu hale geldiğini, tasarruf politikalarının kimleri vurduğunu açıkça konuşma günüdür.

Tüm baskılara, ekonomik zorluklara ve belirsizliklere rağmen mesleğini onurla sürdüren, kamuoyunu bilgilendirme görevinden vazgeçmeyen tüm basın emekçilerinin 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü kutluyorum. Ancak bu kutlamanın gerçek anlamını bulabilmesi için, sözlerin icraata, mesajların somut adımlara dönüşmesi gerektiğini bir kez daha hatırlatıyorum. Çünkü güçlü basın olmadan güçlü demokrasi, güçlü demokrasi olmadan da güçlü bir Türkiye mümkün değildir.

Kalın Sağlıcakla….