Bugünün genci yalnızca ekonomik sıkıntıyla değil, belirsizlikle mücadele ediyor. Üniversiteye girerken umut dolu olan birçok genç, mezun olurken “Şimdi ne yapacağım?” sorusuyla baş başa kalıyor. Diploma, eskisi gibi garanti bir anahtar değil; çoğu zaman yalnızca bir formaliteye dönüşmüş durumda. Üniversite bitirmek için bitiriliyor, meslek öğrenmek yerine sınav geçmek hedefleniyor. Sonuçta elinde kâğıt var ama zihninde yol haritası yok bir nesil ortaya çıkıyor.

Ekonomik şartlar ağır. Barınma, ulaşım, temel ihtiyaçlar derken genç daha hayata başlamadan borç psikolojisiyle tanışıyor. Aileler “Oku, kurtul” diyor ama genç mezun olduğunda iş bulamıyor ya da kendi alanında çalışamıyor. Bu da hayal kırıklığını derinleştiriyor. Üstelik dijital dönüşüm hız kesmeden ilerliyor. Yapay zekâ sistemleri, otomasyon ve dijital platformlar bazı meslekleri dönüştürüyor, bazılarını ise tamamen ortadan kaldırıyor. Dün değerli olan bir beceri bugün sıradanlaşabiliyor. Bu değişim, hazırlıksız yakalanan genç için tehdit gibi görünüyor.

Ancak mesele yalnızca teknoloji değil. Asıl sorun, eğitim sisteminin değişime ayak uyduramaması ve gençlere uyum becerisi kazandıramaması. Ezber bilgiyle mezun olan biri, değişen dünyada tutunmakta zorlanır. Oysa artık tek bir meslek değil, birden fazla yetkinlik gerekiyor. İletişim, problem çözme, dijital okuryazarlık ve üretkenlik; bunlar diplomanın önüne geçmiş durumda.

Peki çare ne? Öncelikle gençlerin “tek bir yol” düşüncesinden çıkması gerekiyor. Üniversite bir son değil, başlangıç olarak görülmeli. Sürekli öğrenme alışkanlığı edinmek şart. Dijital gelişimi tehdit değil, araç olarak görmek gerekiyor. Yapay zekâya yenilmek yerine onu kullanabilen olmak fark yaratır. Ayrıca eğitim sisteminin de uygulamalı, sektörle iç içe ve beceri odaklı bir yapıya dönüşmesi kaçınılmaz.

Gelecek kaygısı aslında yönsüzlükten besleniyor. Genç, kendi potansiyelini tanıyıp değişime uyum sağladığında kaygı azalır. Dünya değişiyor; ayakta kalmak isteyen de değişmek zorunda.