Ortadoğu yine kan, gözyaşı ve barut kokusunun hâkim olduğu bir karanlığa sürükleniyor. ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırılarıyla başlayan süreç, artık sadece iki ülke arasındaki bir hesaplaşma değildir; bu, tüm bölgeyi içine çekebilecek büyük bir savaşın kapısını aralayan tehlikeli bir adımdır. “Barış getireceğim” diyenlerin bugün dünyayı yangın yerine çevirmesi, insanlık adına utanç verici bir tablodur.

Açık konuşalım: Bu yaşananların adı barış operasyonu değil, güç dayatmasıdır. Uluslararası hukuku yok sayarak, egemen devletlerin liderlerini hedef göstermek, istediği ülkeyi yaptırımlarla hizaya getirmeye çalışmak, askeri tehditlerle diz çöktürmek… Bunların hiçbiri barışın dili değildir. Bu, açıkça zorbalığın ve küresel tahakküm arzusunun dilidir.

Ortadoğu yıllardır aynı senaryonun kurbanı oluyor. Irak’ta, Suriye’de, Libya’da “istikrar” adı altında yapılan müdahalelerin geride bıraktığı yıkım hâlâ ortada duruyor. Milyonlarca insan yerinden edildi, şehirler harabeye döndü, nesiller travmalarla büyüdü. Şimdi aynı ateş İran üzerinden büyütülmek isteniyor. Bu coğrafya, küresel güçlerin satranç tahtası değildir; burada yaşayan milyonların vatanıdır.

İran’ın kendini savunma refleksiyle ABD üslerinin bulunduğu komşu ülkelere saldırması ise yangını bölge geneline yayabilecek bir kıvılcımdır. Böyle bir savaşın kazananı olmayacaktır. Kaybeden, yine masum siviller, yine çocuklar, yine geleceği çalınan halklar olacaktır.

Türkiye olarak bizler bu coğrafyanın insanıyız. Acının, savaşın ve göçün ne demek olduğunu en iyi bilen milletlerden biriyiz. Bu nedenle sağduyunun, diplomasinin ve adaletin sesi olmak zorundayız. Çünkü Ortadoğu’da çıkacak büyük bir savaşın etkisi sadece sınırların ötesinde kalmaz; ekonomik, sosyal ve güvenlik boyutuyla herkesi sarsar.

Artık dünya şunu görmelidir: Güçle kurulan düzenler kalıcı olmaz. Silahların sustuğu, adaletin konuştuğu bir düzen kurulmadan gerçek barış mümkün değildir. Ateşi körükleyenler değil, o ateşi söndürmek için cesaret gösterenler insanlığın hafızasında yer bulacaktır.

Bizim durduğumuz yer nettir: Mazlumun yanında, zulmün karşısında. Çünkü tarih, güç sahiplerini değil; haklı olanları yazacaktır.